Artykuły

Majowe seminarium pt. „Wychowanie przez czytanie”

Dodane przez dnia 1 czerwca, 2017 w artykuły | 0 comments

Majowe seminarium pt. „Wychowanie przez czytanie”

23.05.2017 r. na terenie Powiatowego Zespołu Poradni Psychologiczno –Pedagogicznych w Wejherowie odbyło się seminarium „Wychowanie przez czytanie” skierowane do nauczycieli klas I – III. Spotkanie zostało zorganizowane we współpracy z Wejherowską Filią Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Gdańsku. Seminarium poświęcono problematyce upowszechniania czytelnictwa, rozwijania kompetencji czytelniczych dzieci i kształtowania postaw w procesie wychowywania do wartości. Zgodnie z programem spotkania wykłady wygłosiły: mgr E.Budziszewska – psycholog, mgr K. Redlicka – dyrektor PZPP-P, mgr A. Hope – kierownik bilblioteki, mgr M. Grzenkowicz – nauczyciel – bibliotekarz. Wykłady zostały urozmaicone przybliżeniem techniki tworzenia książeczek elektronicznych przez mgr E. Szymerowską – nauczyciela – bibliotekarza. Seminarium zapowiada dalszą współpracę w tym zakresie pomiędzy powiatowymi instytucjami   z nauczycielami edukacji wczesnoszkolnej. [Show...

więcej

Zdolni z Pomorza

Dodane przez dnia 22 grudnia, 2014 w artykuły | 0 comments

Projekt „Zdolni z Pomorza” jest realizowany przez Departament Edukacji i Sportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego w porozumieniu ze Starostwem Powiatowym w Wejherowie. Celem ogólnym projektu jest stworzenie równych szans edukacyjnych uczniom posiadającym szczególne predyspozycje w zakresie matematyki, fizyki i informatyki poprzez wdrożenie modelu systemowego wspierania uczniów uzdolnionych. Obecnie działania te są prowadzone ze środków własnych Powiatu Wejherowskiego. Koordynuje je Lokalne Centrum Nauczania Kreatywnego w Wejherowie, które prowadzi działania na rzecz uczniów zdolnych, m.in. organizuje zajęcia pozalekcyjne, prowadzone z zastosowaniem innowacyjnych metod nauczania, spotkania akademickie na terenie UG i PG, opiekę mentorów, obozy naukowe dla młodzieży i nauczycieli. Zajęcia pozalekcyjne na poziomie ponadgimnazjalnym z trzech przedmiotów: matematyki, fizyki i informatyki, prowadzone są w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 2 w Wejherowie. Łącznie w zajęciach bierze udział 36 uczniów. Kółka prowadzi trzech (zakwalifikowanych w trybie konkursowym) nauczycieli, którzy realizują z uczniami swoje autorskie programy, są to Leszek Gotkowski, Przemysław Rojewski i Marek Gudalewicz. Uczniowie mają również możliwość sprawdzenia swoich umiejętności uczestnicząc w Lidze Zadaniowej czy Konkursie Projektów organizowanych przez Regionalne Centrum Nauczania Kreatywnego. Dodatkowo uczniowie, rodzice i nauczyciele otrzymują wsparcie psychologiczne w formie konsultacji, warsztatów i szkoleń. Bezpośredniego wsparcia psychologicznego udzielają panie Beata Graczyk – Zając i Emilia Richert. Wszystkie te działania koordynuje Lokalne Centrum Nauczania Kreatywnego, które mieści się w ramach Powiatowego Zespołu Poradni Psychologiczno – Pedagogicznych w...

więcej

Terapia Poznawczo-Behawioralna

Dodane przez dnia 12 marca, 2014 w artykuły | 0 comments

Co to jest terapia Poznawczo-Behawioralna? Terapia poznawczo-behawioralna jest formą terapii psychologicznej, prowadzonej przez psychologa posiadającego uprawnienia do prowadzenia tej formy terapii. Nie każdy psycholog jest psychoterapeutą. Psycholodzy specjalizują się w różnych dziedzinach i różnych formach pomocy dzieciom i dorosłym, tak jak lekarze mają różne specjalizacje (neurolog, ortopeda, kardiolog itp.). Psychoterapeuta Poznawczo-Behawioralny prowadzi zajęcia w formie indywidualnej (najczęściej) z dorosłym lub dzieckiem. Jest to rodzaj rozmowy na temat tego, jak postrzegamy samych siebie, świat i innych, oraz w jaki sposób wpływa to na nasze myśli i uczucia. Podstawowym celem spotkań jest zmiana tych przekonań pacjenta, które prowadzą do silnych, nieprzyjemnych emocji, destrukcyjnych zachowań, bądź chorób (depresja, nerwica, zaburzenia lękowe, fobie, natręctwa i inne). Pacjent z pomocą psychoterapeuty poszukuje sposobów poprawienia stanu własnego funkcjonowania oraz wzbogaca swoją wiedzę o procesach psychicznych człowieka, by lepiej zrozumieć siebie i móc kontrolować własne myśli i działania. Sesje terapeutyczne odbywają się zazwyczaj 1 raz w tygodniu. Warunkiem uczestnictwa w terapii jest motywacja oraz systematyczność pacjenta. Od tego również zależą postępy terapii i czas jej trwania. Bez chęci współpracy psychoterapeuta nie jest w stanie pomóc, pomimo najlepszych nawet kwalifikacji i najszczerszych intencji. opracowała: Agnieszka Damszel –...

więcej

Terapia SI

Dodane przez dnia 16 września, 2013 w artykuły | 0 comments

Terapia SI

Kiedy na terapię? Istnieje wiele symptomów, które po- winny zaniepokoić rodziców. W okresie niemowlęcym dzieci są np. bardzo rozdrażnione, płaczliwe, mają trudności ze snem, nie osiągają prawidłowo kolejnych etapów rozwoju. Najczęściej jednak trudności za- uważa się dopiero kiedy dziecko idzie do przedszkola. Dziecko np. jest zbyt ruchliwe, a jednocześnie ciągle przewraca się, bywa agresywne, popycha inne dzieci, słabo się koncentruje, lub wręcz przeciwnie jest wy- cofane, niechętnie integruje się z grupą. W domu rodzice mają trudności z nakłonieniem dziecka do wykonywania czynności samoobsługowych. Dziecko nie lubi myć głowy, nie lubi obcinania paznokci, czesania. Na placu zabaw dziecko mogłoby kręcić się na karuzeli przez długi czas, inne boją się na nią wejść. A co się dzieje w hipermarkecie? Nagle nasze dziec- ko dostaje histerii, gdy widzi dużo ludzi, jest duży hałas, mnóstwo kolorów i świateł. A co jak pójdzie do szkoły? Zamiast siedzieć w ławce to na niej leży, ma trudności z czytaniem i pisaniem, nie lubi lekcji w-f. To oczywiście tylko wybrane trudności, jakie mogą pojawić się w związku z zaburzeniami integracji sensorycznej. Aby jednak mieć pewność, że przyczyna leży właśnie tutaj zawsze przed rozpoczęciem terapii wykonywana jest ocena procesów integracji sensorycznej przeprowadzanej przez wykwalifikowanego terapeutę integracji sensorycznej. Jak wygląda terapia? SI nie uczy konkretnych umiejętności, lecz sprawia, że uczenie się jest dla dziecka przyjemniejsze i łatwiejsze Terapia SI jest nazywana naukową zabawą . Opiera się głównie na zabawach ruchowych. Aby zajęcia były atrakcyjne wykorzystuje się do nich różnego rodzaju platformy, huśtawki, liny, deskorolki, drabinki do wspinania. Dziecko buja się, skacze, turla, czołga, pokonuje tory przeszkód, dobrze się przy tym bawiąc. Podczas terapii dostarcza się dziecku odpowiednie wrażenia zmysłowe. Jego układ nerwowy uczy się właściwie reagować na żądania płynące z otoczenia. Dla każdego ustalany jest indywidualny plan terapii, dostosowany do potrzeb danego dziecka. Dzieci bardzo chętnie uczestniczą w tych zajęciach. Ćwiczą, wykorzystując swoje naturalne mechanizmy kompensacyjne, jednocześnie zupełnie nie mają poczucia „terapii” albowiem uczestniczą w „naukowej zabawie”. Zadania stawia się na granicy możliwości dziecka, jednak tak, żeby było w stanie je wykonać. W ten sposób dziecko poprawia nie tylko swoje funkcjonowanie fizyczne, ale staje się bardziej pewne swoich umiejętności, zyskuje poczucie własnej wartości i sprawstwa. Violetta Tarwacka –...

więcej

Machina Kreatywności

Dodane przez dnia 16 września, 2013 w artykuły | 0 comments

Machina Kreatywności

Kim jest uczeń zdolny? Odpowiedź na to pytanie jest złożona. Gdyby starać się ją podać w maksymalnym uproszczeniu mogłaby brzmieć tak – wysoki potencjał intelektualny, uzdolnienia kierunkowe, uzdolnienia twórcze oraz takie cechy osobowości i taki sposób emocjonalnego funkcjonowania, które predysponują do systematycznej pracy ukierunkowanej na cel. Rozwijaniu uzdolnień twórczych służy trening kreatywności. W ubiegłym roku szkolnym w ramach Lokalnego Centrum Nauczania Kreatywnego w Wejherowie realizowaliśmy cykl warsztatów,  które nazwaliśmy „Machiną kreatywności”. Zajęcia miały na celu rozwijanie zdolności twórczych, zdolności personalnych, znajomości technik szybkiego uczenia się i zapamiętywania oraz umiejętność koncentracji uwagi. Uczestnikami byli uczniowie szkoły podstawowej, w dwóch grupach wiekowych  – z klasy I-III oraz klasa IV-VI. Dzieci okazały się pełne pasji i pomysłów, a całe przedsięwzięcie dostarczyło nam wielu wrażeń –  zamierzamy je kontynuować w bieżącym roku szkolnym. Beata Graczyk– Zając –...

więcej

Metoda Dobrego Startu

Dodane przez dnia 8 września, 2013 w artykuły | 0 comments

Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu została opracowana przez prof. M. Bogdanowicz, punktem wyjścia była francuska Metoda Le Bon Depart autorstwa Thei Bugnet. MDS ma wielostronne zastosowanie w pracy z dziećmi. Jest wykorzystywana w przedszkolach, szkołach, ośrodkach terapeutyczno-pedagogicznych zarówno podczas zajęć zespołowych jak i indywidualnych. Może być stosowana w odniesieniu do dzieci o prawidłowym rozwoju psychomotorycznym, aktywizując ten rozwój, jak również i do dzieci, których rozwój jest zaburzony, usprawniając nieprawidłowo rozwijające się funkcje. Podstawowym założeniem MDS jest jednoczesne rozwijanie wszystkich funkcji uczestniczących w  złożonych czynnościach czytania i pisania czyli funkcji wzrokowych, słuchowych, słuchowo-językowych, dotykowo-kinestetycznych i motorycznych oraz współdziałania między nimi. Celem metody jest również kształtowanie lateralizacji ( ustalenie ręki dominującej ), kształtowanie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. Struktura zajęć prowadzonych Metodą Dobrego Startu jest stała. Zajęcia wprowadzające rozwijają umiejętności społeczne, orientację w schemacie ciała i przestrzeni, pamięć słuchową, doskonalą koncentrację uwagi, słuchając wierszy, piosenek wzbogacają wiedzę, myślenie pojęciowo – słowne oraz kompetencje językowe. Zajęcia właściwe ( ćwiczenia ruchowe, ruchowo – słuchowe )doskonalą motorykę dużą i małą, rozwijają koordynację ruchowo – słuchową. Ostatni etap zajęć właściwych – ćwiczenia ruchowo- słuchowo-wzrokowe mają największe znaczenie  w MDS. Jak pisze M. Bogdanowicz „kształcą funkcje psychomotoryczne w sposób najbardziej wszechstronny”. Wzory graficzne przyswajane są polisensorycznie. W pierwszej fazie ćwiczeń obrazy wzrokowe są wzmacniane doznaniami dotykowymi i kinestetyczno-ruchowymi (wodzenie palcem po wzorze). Ćwiczenia te rozwijają percepcję wzrokową poprzez analizowanie elementów wzoru i syntezowanie ich w czasie odtwarzania. Kształcą też koordynację wzrokowo-ruchową w czasie odtwarzania wzorów graficznych za pomocą ruchów oraz usprawniają  motorykę rąk: precyzję i koordynację ruchów. Ćwiczenia ruchowo -słuchowo-wzrokowe kształcą też pamięć wzrokową, rozwijają orientację przestrzenną ze względu na konieczność reprodukowania wzorów. Także ze względu na zachowanie określonego kierunku ruchu przy kreśleniu wzoru i szlaczków (od lewej do prawej) i przy kreśleniu linii i okręgów (góra-dół, lewa-prawa strona) utrwalają prawidłową orientację w przestrzeni. Zajęcia kończą się ćwiczeniami relaksacyjnymi. MDS to zabawa, która uczy i rozwija. Dzięki włączeniu w tok zajęć  muzyki i rytmu, ruchy dzieci stają się bardziej płynne i harmonijne, łatwiej zapamiętują nowe kombinacje.  Zespołowa forma prowadzonych zajęć ułatwia dzieciom nawiązywanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania w grupie. Dominacja ćwiczeń ruchowych, częste zmiany pozycji sprawiają iż dzieci nie nudzą się i chętnie w zajęciach uczestniczą. W roku szkolnym 2009/2010 w naszej poradni po raz pierwszy prowadzono terapię Metodą Dobrego Startu. Zastosowano wersję „Od wierszyka do rysunku”. Po rocznej pracy zaobserwowano postępy w rozwoju obserwowanej grupy. Postępy są efektem oczywiście naturalnej dynamiki rozwoju oraz innych oddziaływań wychowawczych, którym dzieci są nieustannie poddawane ale też nie należy umniejszać zasług terapii. Efekty pracy badane były Skalą Skuteczności Metody Dobrego Startu opracowaną przez Martę Bogdanowicz. U wszystkich dzieci nastąpiła poprawa w sferze poznawczej, poprawiła się zdolność koncentracji uwagi, znajomość części ciała, orientacja w schemacie ciała i przestrzeni, usprawniła się grafomotoryka, koordynacja ruchowo – słuchowo – wzrokowa. MDS niewątpliwie ułatwia opanowanie skomplikowanych umiejętności szkolnych. LITERATURA: Bogdanowicz M.   Metoda Dobrego Startu. Warszawa 1999 Opracowała E....

więcej

Trudności z koncentracją uwagi

Dodane przez dnia 7 września, 2013 w artykuły | 0 comments

Trudności z koncentracją uwagi

  Trudności z koncentracją uwagi (streszczenie fragmentu książki Helmuta Weyhretera „Trudności z koncentracją uwagi”) Koncentracja uwagi to umiejętność skupiania uwagi na ściśle określonych, dokładnie opisanych zagadnieniach. Można ją porównać do wiązki światła padającej z reflektora na jakiś wycinek rzeczywistości. Koncentracja oznacza skierowanie energii na jakieś zagadnienie i jego intensywne opracowanie, ma zatem wiele wspólnego z umiejętnością celowego napięcia i wyboru. Trudnościom w koncentracji często towarzyszy brak wytrwałości. Dla wielu dzieci problemem jest również spełnianie wymagań otoczenia – nie są gotowe do podjęcia wyzwań, zwłaszcza tych, przy których istnieje prawdopodobieństwo porażki. Dwa typy zaburzeń koncentracji uwagi: typ aktywno – impulsywny – mało czasu poświęcają na zapoznanie się z materiałem i planowaniem działania, popełniają dużo błędów, łatwo ulegają rozproszeniu i frustracji, często zapominają, występują reakcje przedwczesne, mała wytrwałość, brak gotowości do ponoszenia odpowiedzialności. typ pasywny z „zespołem niebieskich migdałów” – dzieci powolne i zamyślone, potrzebują dużo czasu na rozpoczęcie pracy, nie mieszczą się w wyznaczonym czasie, nie skupiają się na jednym zadaniu, ich uwaga „odpływa”. Przyczyny: W obecnej rzeczywistości dzieci nie uczą się wysiłku i czekania na zaspokojenie potrzeb, a te umiejętności liczą się w szkole. Pod wpływem różnorodności oferowanych dóbr i ich codziennej konsumpcji może powstać wrażenie dostępności wszystkiego, nie wymagającej żadnego wysiłku. Pożytek z posiadanych przedmiotów często jest niewspółmiernie mały w stosunku do ich wartości materialnej. Dzieci wyrastają wśród dorosłych, dla których celem życia stała się konsumpcja, ciągłe poszukiwanie nowości, przyjemności, radości. Bogata podaż powoduje, że dzieciom trudno jest związać się z czymś na dłużej. Mają mało spokoju i odczuwają mało przymusu – niespokojny, zmienny świat nie pozostawia czasu na głębsze zajęcie się jakąkolwiek sprawą. Dla konsumpcyjnego stylu życia charakterystyczne są różne formy zajęć, które nie wymagają wysiłku, a dostarczają przyjemności – jest to jedna z głównych przyczyn trudności w koncentracji uwagi u dzieci, bo umiejętności tej uczymy się stopniowo, usiłując rozwiązywać nowe, coraz trudniejsze zadania w życiu codziennym i zabawie. Obecnie codzienność i twórcza zabawa stają się coraz uboższe – w miejsce własnych działań i wysiłków wkraczają przeżycia z drugiej ręki, dostarczane przez media (TV, komputer). Podejmowanie wysiłku, dokonanie czegoś samodzielnie, to dla wielu dzieci zupełnie obce pojęcia. W szkole natomiast wymagania są jasne – trzeba zajmować się przez dłuższy czas jednym zagadnieniem, często nawet nudnym. Źródłem trudności w koncentracji uwagi są również problemy w życiu rodzinnym – gdy zagrożone jest poczucie bezpieczeństwa dziecka nie jest w stanie wykazać się ono dostateczną koncentracją i wytrwałością w zakresie wymagań szkolnych. Rodzice mają duże oczekiwania w stosunku do osiągnięć dzieci. Obawy i oczekiwania rodziców są przyczyną ich nasilonego ingerowania w sposób uczenia się, stawiania wymagań. Jednocześnie rodzice często są niekonsekwentni w swoich działaniach i nie mają sprecyzowanych jasnych celów wychowawczych. Dzieci nie mają w dorosłych oparcia, nie otrzymują od nich wyraźnych wskazówek na temat reguł postępowania. Rozwijanie zdolności koncentracji uwagi (na podstawie książki Helmuta Weyhretera „Trudności z koncentracją uwagi” oraz własnych propozycji) Rozwijanie zdolności koncentracji uwagi obejmuje kształtowanie umiejętności i nawyków jej sprzyjających, zwiększających zdolność do wysiłku: kształcenie u dziecka umiejętności czekania na zaspokojenie jego potrzeb (rozwijanie umiejętności odraczania gratyfikacji). redukcja pasywnych sposobów spędzania czasu (preferowanie zabaw aktywnych, wymagających nakładu pracy) wdrażanie do obowiązków – egzekwowanie wykonania podstawowego zadania, zanim zajmie się czymś innym przydzielenie kieszonkowego – będzie sprzyjać kształceniu umiejętności planowania, czekania, ponoszenia konsekwencji i odpowiedzialności za własne decyzje. Gry i zabawy rodzinne (2-3 razy w tygodniu): Większość gier...

więcej