Metoda Dobrego Startu

Dodane przez dnia Wrzesień 8, 2013 w artykuły | 0 comments

Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu została opracowana przez prof. M. Bogdanowicz, punktem wyjścia była francuska Metoda Le Bon Depart autorstwa Thei Bugnet.

MDS ma wielostronne zastosowanie w pracy z dziećmi. Jest wykorzystywana w przedszkolach, szkołach, ośrodkach terapeutyczno-pedagogicznych zarówno podczas zajęć zespołowych jak i indywidualnych. Może być stosowana w odniesieniu do dzieci o prawidłowym rozwoju psychomotorycznym, aktywizując ten rozwój, jak również i do dzieci, których rozwój jest zaburzony, usprawniając nieprawidłowo rozwijające się funkcje.

Podstawowym założeniem MDS jest jednoczesne rozwijanie wszystkich funkcji uczestniczących w  złożonych czynnościach czytania i pisania czyli funkcji wzrokowych, słuchowych, słuchowo-językowych, dotykowo-kinestetycznych i motorycznych oraz współdziałania między nimi. Celem metody jest również kształtowanie lateralizacji ( ustalenie ręki dominującej ), kształtowanie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.

Struktura zajęć prowadzonych Metodą Dobrego Startu jest stała. Zajęcia wprowadzające rozwijają umiejętności społeczne, orientację w schemacie ciała i przestrzeni, pamięć słuchową, doskonalą koncentrację uwagi, słuchając wierszy, piosenek wzbogacają wiedzę, myślenie pojęciowo – słowne oraz kompetencje językowe. Zajęcia właściwe ( ćwiczenia ruchowe, ruchowo – słuchowe )doskonalą motorykę dużą i małą, rozwijają koordynację ruchowo – słuchową. Ostatni etap zajęć właściwych – ćwiczenia ruchowo- słuchowo-wzrokowe mają największe znaczenie  w MDS. Jak pisze M. Bogdanowicz „kształcą funkcje psychomotoryczne w sposób najbardziej wszechstronny”. Wzory graficzne przyswajane są polisensorycznie. W pierwszej fazie ćwiczeń obrazy wzrokowe są wzmacniane doznaniami dotykowymi i kinestetyczno-ruchowymi (wodzenie palcem po wzorze). Ćwiczenia te rozwijają percepcję wzrokową poprzez analizowanie elementów wzoru i syntezowanie ich w czasie odtwarzania. Kształcą też koordynację wzrokowo-ruchową w czasie odtwarzania wzorów graficznych za pomocą ruchów oraz usprawniają  motorykę rąk: precyzję i koordynację ruchów. Ćwiczenia ruchowo -słuchowo-wzrokowe kształcą też pamięć wzrokową, rozwijają orientację przestrzenną ze względu na konieczność reprodukowania wzorów. Także ze względu na zachowanie określonego kierunku ruchu przy kreśleniu wzoru i szlaczków (od lewej do prawej) i przy kreśleniu linii i okręgów (góra-dół, lewa-prawa strona) utrwalają prawidłową orientację w przestrzeni. Zajęcia kończą się ćwiczeniami relaksacyjnymi.

MDS to zabawa, która uczy i rozwija. Dzięki włączeniu w tok zajęć  muzyki i rytmu, ruchy dzieci stają się bardziej płynne i harmonijne, łatwiej zapamiętują nowe kombinacje.  Zespołowa forma prowadzonych zajęć ułatwia dzieciom nawiązywanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania w grupie. Dominacja ćwiczeń ruchowych, częste zmiany pozycji sprawiają iż dzieci nie nudzą się i chętnie w zajęciach uczestniczą.

W roku szkolnym 2009/2010 w naszej poradni po raz pierwszy prowadzono terapię Metodą Dobrego Startu. Zastosowano wersję „Od wierszyka do rysunku”. Po rocznej pracy zaobserwowano postępy w rozwoju obserwowanej grupy. Postępy są efektem oczywiście naturalnej dynamiki rozwoju oraz innych oddziaływań wychowawczych, którym dzieci są nieustannie poddawane ale też nie należy umniejszać zasług terapii. Efekty pracy badane były Skalą Skuteczności Metody Dobrego Startu opracowaną przez Martę Bogdanowicz. U wszystkich dzieci nastąpiła poprawa w sferze poznawczej, poprawiła się zdolność koncentracji uwagi, znajomość części ciała, orientacja w schemacie ciała i przestrzeni, usprawniła się grafomotoryka, koordynacja ruchowo – słuchowo – wzrokowa.

MDS niewątpliwie ułatwia opanowanie skomplikowanych umiejętności szkolnych.

LITERATURA:

Bogdanowicz M.   Metoda Dobrego Startu. Warszawa 1999

Opracowała E. Sulewska